5 boeken, 5 vrouwen

Ik had niet bepaald het plan om deze zomer alleen maar vrouwelijke auteurs te lezen, maar toch is dat net wat er gebeurde.

Unbearable lightness van Portia de Rossi

Portia de Rossi, die kende ik nog als Nelle uit Ally McBeal. Ik was een puber toen die serie op tv was en had op dat moment helemaal niet door dat ze er niet echt gezond uitzag. Als ik de foto’s in haar boek nu terugzie, zie ik pas hoe vreselijk mager ze was. Ik vond dat toen normaal. Zo zie je maar hoe blind we zijn voor ideaalbeelden die de media ons voorhouden. In tegenstelling to de Rossi heb ik er gelukkig nooit een eetstoornis aan over gehouden. In haar boek beschrijft ze hoeveel energie er kruipt in het onderhouden en verbergen van die eetstoornis. Bovendien is er ook nog de angst ‘ontmaskerd’ te worden als lesbienne. Spoiler: alles komt goed. De Rossi is ondertussen gelukkig getrouwd met Ellen DeGeneres en heeft een normale relatie met eten.
Het lezen waard.

City of girls van Elisabeth Gilbert

Voor mij hét boek van het jaar, maar dat las je al in mijn recensie.

Three women van Lisa Taddeo

“Vrouwen zijn veel complexer dan mannen. En dus interessanter voor een schrijfster.”

Geïntrigreerd door deze quote uit haar interview met HUMO en de lovende recensies (“hét boek van de zomer”), begon ik met veel enthousiasme aan dit boek. Toen ze liet optekenen dat “geluk geen verhaal is”, had er een belletje moeten gaan rinkelen. Ik had me niet verwacht aan de duisternis die dit boek omhult. Dat vloekte wat met het zonovergoten witte strand waarop ik mij bevond. Taddeo volgde acht (!) jaar lang deze drie vrouwen. Dat het vooral over hun (niet bepaald gelukkige) (seks)leven zou gaan, bedierf de pret toch een beetje. “Ik ben ervan overtuigd dat deze geschiedenissen fundamentele waarheden vertellen over vrouwen en verlangen” schrijft ze zelf en dat vind ik toch er wat over. Maar oordeel vooral zelf.
Voor ‘woke women’ die geïnteresseerd zijn in gender studies en #metoo-toestanden.

What Alice forgot van Liane Moriarty

Liane Moriarty is vooral bekend van de serie Big Little Lies (die op haar boek werd gebaseerd). Aangezien ik de serie had gezien, was ik minder geneigd om het boek te lezen, vooral omdat ze al een hele resem boeken op haar naam heeft staan. Ik koos uiteindelijk voor What Alice forgot.
Wat als je ontwaakt op de vloer van een fitnesscentrum en je kan je de laatste tien jaar van je leven niet meer herinneren? Zo leren we (samen met hoofdpersonage Alice) beetje bij beetje wat er de afgelopen tien jaar in haar leven is gebeurd en hoe ze is geworden wie ze nu is. Maar is ze daar wel zo blij mee, met wie ze is geworden? Het is echt zo’n boek dat je moeilijk kan neerleggen, omdat Moriarty telkens piepkleine stukjes van de sluier oplicht. Maar, ook al is het een boek dat lekker weg leest, ben ik toch vaak gestopt om erover na te denken. Zou de ‘ik’ van tien jaar geleden blij zijn met wie ik nu ben? En mijn toekomstige ‘ik’?
Aanradertje!

Becoming van Michelle Obama

Nu de hype wat is gaan liggen, kon ik in alle rust aan de memoires van de eerste zwarte First Lady van de VS beginnen. En als First Lady deed Michelle Obama wel wat meer dan theekransjes organiseren. Ze geeft een openhartige inkijk in haar leven, van jong meisje tot de dag dat ze samen met Barack de sleutels van het Witte Huis in handen van Donald en Melania moet geven. Van wat het betekent om niet blank te zijn in de VS tot haar moeilijkheden om zwanger te worden, en zelfs hoe het werk van haar man voor een enorme druk op hun huwelijk zorgde – niets gaat ze uit de weg. Het doet me denken aan wat mijn bomma vroeger vaak zei om te illustreren dat ik niet onder de indruk moest zijn van bekende mensen: “Die moeten hun broek ook aantrekken, met één broekspijp tegelijk.” 
Het lezen waard? Absoluut!

Avocadosalade met rivierkreeftjes en zeewier

Genieten van de laatste warme nazomerdagen?
Probeer deze eenvoudige avocadosalade!

Wat heb je nodig?

Voor 2 personen:

  • 200 g rivierkreeftenvlees
  • 200 g surimiflakes *
  • 125 g zeewiersalade *
  • 1 rijpe avocado
  • 1 grote tomaat
  • het sap van 1 limoen

Hoe maak je het?

Was de tomaat, verwijder de zaadjes en snijd in kleine blokjes.
Snijd de avocado in tweeën, verwijder de pit en haal het vruchtvlees eruit. Snijd in kleine blokjes. 

Ik bouw de salade in laagjes op.
Verdeel de tomatenblokjes over de borden. Schik de zeewiersalade op de tomatenblokjes. Hou nog een beetje apart voor de afwerking.
Leg er vervolgens een laagje rivierkreeftenvlees bovenop.
Daarna volgt een laag avocadoblokjes. Sprenkel wat limoensap over de avocado en kruid deze laag alvast met peper en zout.
Vervolgens leg je nog een laagje rivierkreeftenvlees en tot slot de surimiflakes.
Werk af met de laatste sliertjes zeewier.
Sprenkel de rest van het limoensap over de salade en kruid naar smaak met peper en zout.

Smakelijk!


* Over de ingrediënten:
Ik haalde de zeewiersalade bij Albert Heijn, maar je vindt hem vast wel bij Delhaize of Carrefour bij de gekoelde visproducten of bij de sushi. Hij wordt ook wel eens chuka wakame  genoemd. De surimiflakes komen ook van bij Albert Heijn, maar ook in andere vormen (surimisticks bijvoorbeeld) lukt dit recept perfect en die vind je in zowat alle supermarkten.

Is het PN-proof? (voor niet-ingewijden, PN staat voor Pascale Naessens)
In de surimi zit blijkbaar wat aardappelzetmeel en in de zeewiersalade tarwemeel en tarwe, dus naar de letter van de ‘wet’: nee zeker?
Maar ik laat me er alvast niet door tegenhouden.

Tips voor een Italiaanse nazomer vol detectives …

Mijn liefde voor Italiaanse detectiveseries startte met Il giovane Montalbano (ooit in de late namiddag uitgezonden op één) en bereikt nu weer grote hoogten nu Canvas Maltese, il romanzo del commissario uitzendt.

Il giovane Montalbano

In Il giovane Montalbano (= de jonge Montalbano) zie je een jonge en nog onervaren commissaris Salvo Montalbano zijn intrek nemen in het Siciliaanse stadje Vigàta. Hij worstelt om zijn functie als nieuwbakken commissaris te combineren met zijn liefdesleven, maar alles wordt steeds verzacht door lekker eten en een goeie fles wijn. Met 6 afleveringen van telkens 100 minuten ben je wel even zoet, maar ik raad je aan niet te kijken als je honger hebt!

Montalbano

Als je daarmee klaar bent en ondertussen helemaal innamorato, dan kan je aan Montalbano beginnen, de serie met dezelfde commissaris die ondertussen wat ouder is geworden en zijn haar is kwijtgespeeld. De serie is een aan haar zesde seizoen toe en het zevende is in de maak. Montalbano blijft zijn temperamentvolle en humeurige zelf en ook zijn liefde voor lekker eten en drinken is er niet minder op geworden, getuige zijn buikje. 

Beide series moeten het meer hebben van hun humor en wat karikaturale personages dan van spanning en sterk acteerwerk, maar dat kan wat mij betreft de pret niet drukken.
Ben je eerder een lezer dan een seriekijker, dan zijn de gelijknamige boeken van de onlangs overleden Andrea Camilleri ook een aanrader. Ik heb ze één voor één verslonden!

Maltese, il romanzo del commissario

Maltese is een elegant misdaaddrama over een politie-inspecteur die terugkeert naar zijn geboortestad Trapani in Sicilië voor het huwelijk van zijn jeugdvriend. Voor hij het goed en wel beseft, bevindt hij zich midden in een moordonderzoek dat leidt naar een kluwen van maffia, corrupte politici en louche bankpraktijken.
Executies op klaarlichte dag, dood en verderf contrasteren tegen de achtergrond van het prachtige Sicilië. Begeleid door een nostalgische soundtrack achtervolgen mannen in jaren 70-maatpakken elkaar in oude Alfa Romeo’s en Lancia’s. En, dames en heren, Kim Rossi Stuart is naast een steengoeie acteur ook best wel aangenaam om naar te kijken. Nog tot 26 september op VRT NU.

Romanzo criminale

Romanzo criminale speelt zich, net zoals Maltese, ook in de jaren ’70 af. Een reconstructie van hoe de banda della Magliana vorm kreeg tegen de achtergrond van de Italiaanse jaren ’70 en ’80, ook wel de anni di piombo genoemd (de loden jaren). In Romanzo criminale krijg je het perspectief van twee kanten: vier vrienden die van jeugdcriminaliteit afglijden naar georganiseerde misdaad tegenover een commissaris die de bende wil oprollen. Het is interessant om te zien hoe de groep zich vormt, hoe hun verschillende karakters steeds meer met elkaar clashen en hoe deze bende zich staande probeert te houden tussen de grotere vissen van de camorra en cosa nostra.

Gomorra

Over die camorra gesproken … Mag het wat recenter, ga dan voor de serie Gomorra, die ondertussen al aan haar vierde seizoen toe is.
Geen enkel personage wekt sympathie op, de scènes zijn rauw, bloederig en soms misselijkmakend. En toch blijf je kijken. Je moet blijven kijken. Waarom het echt niet oké is om het al lachend tegen een Italiaan over ‘de maffia’ te hebben: hierom dus. Vergeet de maffiaromantiek van The Godfather, dit is hoe de maffia er vandaag echt uitziet. Dit is de harde realiteit in Napels. Schrijver Roberto Saviano, op wiens boek de serie gebaseerd is, leeft sindsdien ondergedoken. Kun je nagaan.

1992 & 1993

Als je wil weten hoe Italië begin jaren negentig in de ban raakte van Berlusconi en hoe die zijn media-imperium uitbouwde, dan zijn de series 1992 en het vervolg daarop, 1993, warm aanbevolen. Ze tonen hoe de oude corrupte politici één voor één ten val komen bij het Tangentopoli-schandaal, gevolgd door de opkomst van Berlusconi’s Forza Italia en ook de Lega Nord. Leuk detail is dat de makers vaak archiefbeelden gebruiken. Net zoals in Romanzo criminale heeft het verhaal twee perspectieven: het team agenten dat eropuit is die corrupte politici ten val te brengen met hun operatie Mani pulite (schone handen) tegenover hoofdpersonage en the man you love to hate, Leonardo Notte, die worstelt met werk- en privéleven. Blijkbaar zit er ook nog een laatste vervolg in de pijplijn, 1994, maar het is nog afwachten wanneer dat eraankomt. Ik vond het in ieder geval een grote eyeopener over de macht van de media in Italië.

La meglio gioventù & Le cose che restano

Tot slot, als je meer wil weten over de Italiaanse geschiedenis vanaf de jaren zestig tot nu, (maar dan zonder al die detectives) dan kan je niet omheen de familiekronieken van La meglio gioventù en het – onofficiële vervolg – Le cose che restano!

En zo zijn we terug waar we begonnen zijn, lieve kijkbuiskinderen: Le cose che restano werd geregisseerd door Gianluca Maria Tavarelli, die ook de regie van Maltese voor zijn rekening nam.

Veel kijkplezier!

Mijn Puur & Lichter pre-challenge

Omdat ik nood had aan een Plan zo net na de vakantie, besloot ik om enkele dagen vroeger met de Puur & Lichter Challenge te starten.

Een overzicht:

Scampi’s met tomaat, spinazie en ras el hanout (woensdag)


In het recept staat 4 grote tomaten, maar achteraf gezien had ik liever passata gebruikt. De saus was vrij waterachtig en de smaak van tomaten was niet echt uitgesproken. Spinazie bevat uit zichzelf ook al veel water. Of misschien ben ik gewoon verwend met de tomaten die recht uit de zonovergoten Italiaanse tuinen komen ?

Garnalen met witloof en champignons (donderdag)

Zo had ik nog nooit grijze garnalen gegeten! Ik gebruikte 500g champignons om er een volwaardige maaltijd van te maken in plaats van een voorgerecht. Snel klaar en heel erg lekker!

Avocado met ei (lunch op vrijdag)

Avocado’s: een eeuwige strijd. Zijn ze al rijp? Zijn ze net overrijp? De mijne waren nog niet echt rijp, maar door ze in de oven te zetten, werden ze wel eetbaar (laat het een tip wezen). Ik zette de avocado’s met de eieren in een kleine ronde ovenschaal zodat ze elkaar in evenwicht hielden, maar dat zorgde ervoor dat zelfs na 15 minuten nog niet de helft van het eiwit was gestold. Die ‘blubber’ is niet zo smakelijk en belandde dan maar in de vuilnisbak. Misschien de volgende keer in een grotere ovenschaal proberen? Ik at er nog wat toast met vegan kaas bij.

Lasagne van courgette met tomaten en feta (vrijdagavond, zie eerste foto)

Zo lekker! Tomaten, basilicum, feta en courgette zijn een hemelse combinatie. Tip: gebruik een dunschiller of – als je dat hebt – een mandoline om de courgettes in plakken te snijden. Ik gebruikte een mes maar slaagde er niet in de reepjes zo dun als op de foto de snijden. Daardoor waren de courgettes waarschijnlijk minder gaar dan de bedoeling was.

Vanaf morgen begint de officiële 10 dagen Puur & Lichter Challenge, ik hou jullie op de hoogte!

Hoe een weekmenu een Puur & Lichter Challenge werd …

Laten we dat weekmenu nog eens proberen …

Zo dacht ik terwijl ik in transit zat wachten op mijn vlucht, gelukkig met een goeie wifi (dankjewel Schiphol). Na twee weken door vrienden en familie volgestopt te zijn met eten op la isola bella, voelde ik dat mijn beach body nood had aan een detoxkuur. Dus nog voor we goed en wel in België waren, was ik al heel productief mijn weekmenu aan het plannen. (Mijn batterijen zijn duidelijk opgeladen.) 

De volgende dag was het alle hens aan dek en dat geldt voor de komende weken. Het Lief heeft een helse maand voor de boeg dus om iets gezonds op tafel te krijgen sta ik er alleen voor. En ook bij mij wordt het pittig.
Terug aan het werk gaan betekent dat je terug een ritme moet vinden en als ik geen plan heb, draait dat ritme al te vaak vierkant. Thuis lag er alleen een uitgedroogde venkelknol in de koelkast, dus als een kip zonder kop naar de supermarkt zonder lijstje, zonder Plan, dat zou gegarandeerd verkeerd aflopen.

En zo stuitte ik op de 10 dagen Puur & Lichter Challenge van Pascale Naessens. Ik hoefde zelfs niet na te denken over mijn weekmenu, ons Pascale had daar al tot in de puntjes voor gezorgd. De boodschappenlijst voor de eerste 5 dagen staat ook al online, dus die heb ik vergeleken met wat ik nog op voorraad heb. Je moet je enkel inschrijven en dan krijg je vanaf 23 augustus alle recepten in je mailbox. 

Over de inhoud …
Elke dag een verschillend ontbijt klaarmaken, daar heb ik de tijd niet voor en eerlijk gezegd ook geen zin in, dus dat slaan we alvast over. Geef mij maar een kop koffie, mijn muesli en amandelmelk. (Trouwens, lees en vergelijk die etiketten maar eens goed als je die dingen koopt. Ik viel achterover van de hoeveelheid suiker dat daar wordt ingedraaid!)
De dagen waarop ik in Brussel werk, valt de lunch ook af, want we hebben een personeelsrestaurant. Dus ga ik voor de lunches op de dagen dat ik thuis werk en sowieso de avondmaaltijden. Desserts, daar doe ik ook niet aan mee, dan maak ik de porties liever wat groter of eet ik een stuk fruit. Waar er kaas wordt gebruikt, ga ik die vervangen door vegan kaas of op z’n minst lactosevrije, idem voor de room. Niet dat ik compleet intolerant ben, maar ik ben er wel gevoelig aan. Ik heb er de voorbije twee weken niet op gelet en heb dat vaak moeten bekopen. Dus lactoses schrappen we terug van het menu.

Dat menu hangt nu ook prominent in de keuken, zodat ik niet meer hoef na te denken wat nu weer ging klaarmaken. Geen excuses, just stick to the plan wordt mijn motto.

Officieel start de challenge op zaterdag 24 augustus, maar ik ben woensdagavond al gestart, met scampi’s met tomaat, spinazie en ras el hanout. Gisteravond stonden er garnalen met witloof en champignons (zie foto) op het menu en vandaag als lunch avocado met ei en ’s avonds lasagne van courgette.

Doen jullie ook mee? En hoe strikt volgen jullie de challenge?

Boekrecensie – City of Girls

You will do foolish things, but do them with enthusiasm.

Zo begint City of Girls en dat is inderdaad het minste wat je kan zeggen over het leven van Vivian Morris. Op een dag krijgt ze een brief van een zekere Angela met de vraag: ‘Wat betekende jij voor mijn vader?’

Om deze vraag te beantwoorden, begint Vivian te vertellen hoe ze in 1940 in New York terechtkomt bij haar tante Peg die een theatertje runt, het Lily Playhouse. Nadat ze van school werd gestuurd, zetten haar ouders haar op de trein naar New York omdat ze werkelijk geen idee hebben wat ze met hun dochter aan moeten. Vivian is jong, rijk, naïef en haar interesses reiken niet verder dan haar looks:

I was always pretty Angela. What’s more, I always knew it. 

En Vivian vindt het geweldig dat ze uit haar conservatieve dorpje wordt ‘verbannen’ naar the city that never sleeps.
Ze wordt in Grand Central Station opgehaald door Olive, een strenge Britse matrone die haar taak als assistente van tante Peg beschrijft als

to catch things that are falling through midair, right before they hit the ground and shatter.

Haar woorden zullen profetisch blijken.
De 19-jarige Vivian, die nog groen achter de oren is, komt terecht tussen acteurs en dansers. Dat ze zo goed overweg kan met een naaimachine zorgt ervoor dat ze in het theater van Peg aan de slag kan als kostuumontwerpster. Ondertussen verruimt ze haar haar blik op de wereld en amuseert ze zich te pletter.

I was good at two things: sewing and sex. I had a lot of time to make up for, was how I saw it.

Wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, pakken de donkere wolken zit samen boven het Lily Playhouse. Op een avond maakt Vivian een keuze die leidt tot een schandaal in de showbizz en haar leven drastisch verandert. Vivian ontdekt dat het echte leven anders is dan wat ze kende in haar veilige coconnetje. Ze moet de gevolgen van haar daden overwinnen en haar angsten onder ogen zien. Verdergaan met haar leven. Niet als een tragisch figuur, maar als volwassen vrouw.

Auteur Elizabeth Gilbert ken je vooral van Eat Pray Love (vertaald als Eten, Bidden, Beminnen) en haak alsjeblief niet af als je dat boek maar niks vond. Dit is iets helemaal anders.
Gilberts boek pakt je bij de schouders: je gaat zitten en wil lezen en blijven lezen. Haar beschrijvingen maken dat je je werkelijk in het bruisende New York waant. Ik kan mij het het art-nouveau Lily Playhouse zo voorstellen, het white picket fence huis van haar ouders, de grauwheid van de Navy Shipyard tijdens de Tweede Wereldoorlog …

Elke verhaallijn heeft een doel bij Gilbert. Wanneer Vivians broer Walter opeens weer op het toneel verschijnt en je afvraagt ‘Waarom in hemelsnaam?’ zorgt dit in het tweede deel van het boek net voor een wending die ik niet had zien aankomen.

Gilberts personages zijn kleurrijk. Onder de mannen bevinden zich danser Roland (I was shocked that he even didn’t try to act male), Mr. Herbert met zijn droge humor, notoire playboy Billy Buell (fantastische naam trouwens!) … En dan de vrouwen. Wat een vrouwen! Grootmoeders, moeders, dochters, showgirls, actrices, tantes en vrouwelijke lassers. 

Aunt Peg was the first freethinker I’d ever met. She was of the mind that people should make their own decisions about their own lives. 

Revolutionair in 1940. Deze dames trekken zich niks aan van de heersende normen en waarden, de dingen waren gewoon zoals ze waren. Het was de realiteit. En ook al schreef Elizabeth Gilbert een boek over verlangen en vrijheid, ontaardt het nergens in een feministisch pamflet.

En dan over die bijna 500 pagina’s. Op geen enkel moment had ik het gevoel dat ik mij door het boek moest worstelen, integendeel. Op den duur lijkt het alsof Vivian haar leven tegen jou vertelt en dat zorgt ervoor dat je het boek moeilijk kan wegleggen. Je stopt toch niemand die haar levensverhaal aan het vertellen is? En zeker niet als het zoveel pittige details bevat! 

City of Girls is geen moeilijk boek. Dat hoeft ook niet. Als je houdt van vlot geschreven levensverhalen van interessante vrouwen zonder een laagje suiker, dan is dit een must-read. Dit boek blijft nazinderen en ik heb waarlijk spijt dat het al uit is. Waar blijft die verfilming?

Deze week buiten de comfortzone #2

Eerst en vooral: deze blogpost bereikt u vanop een roze MacBook Air. Ja, roze! Apple heeft het over goud, maar laten we wel wezen: hij is roze. Dat wil dus ook zeggen dat ik ben overgelopen naar het kamp van de Macgebruikers. En ik heb er nog geen spijt van gehad!
Trouwens (geen ad, gewoon enthousiast): er lopen bij Switch nog mooie promo’s op de laatste modellen van 2018 die ze nog in stock hebben. Just saying …

City of Girls van Elisabeth Gilbert, da’s het nieuwe boek waarin ik ben begonnen en ik ben ondertussen 2/3 ver. Zeker met de hitte van de voorbije dagen was lezen met een icepack in mijn nek geen slecht tijdverdrijf. Zoals het er nu uitziet, zou City of girls wel eens in mijn top 10 van favoriete boeken kunnen komen!

Ik zag de voorbije weken twee films:

Ook haalde ik mijn naaimachine nog eens boven om een tweedehands kleedje om te vormen tot een rok. Blij mee! (En blijkbaar ben ik niet de enige die fan is. Lees maar verder.)

Hartjes voor:

  • Mijn grootvader die 85 werd.
  • De dame die me op de fiets voorbijstak en uit het niets zei: Je hebt een supermooie rok aan! (Ja, dié rok, ja.)
  • Het meisje dat mij bij 35 graden zag komen aangelopen aan de tramhalte en speciaal de deur blokkeerde zodat ik niet op de volgende tram moest wachten.
  • De mug die erin slaagde het muskietennet binnen te dringen. At least you tried. Rust in vrede.

Boegeroep voor:

  • PostNL die mijn online bestelling niet zo mooi afhandelde. Afgeleverd op een ander punt dan waar ik had gevraagd, mij daar ook niets van laten weten en toen ik het pakket dan uiteindelijk ophaalde, leek het alsof het een oorlog had overleefd. Geklaagd bij het bedrijf waar ik de bestelling had geplaatst (en dat er eigenlijk ook niets aan kon doen), maar ik heb toch mijn geld teruggekregen voor het product dat beschadigd was. Moraal van het verhaal: wie niets klaagt, heeft niks. Nèh. En een hartje voor de mensen die op een klantendienst werken.
  • Het bedrijfsrestaurant dat al voor de tweede week in zowat elk gerecht paprika verwerkt. Laat dat nu het enige zijn wat ik niet eet. Met seizoensproducten koken kan ik alleen maar toejuichen, maar er zijn op dit moment nog andere groenten dan paprika in seizoen. Echt, ik wil maandag geen paprika meer zien.

Een bijzondere openhuizendag

Wie Antwerpen zegt, zegt Rubens. Lekker cliché. Om eerlijk te zijn, kan je even goed ‘diamanten’, ‘de haven’, ‘Antwerpse handjes’ of ‘de Onze-Lieve-Vrouwetoren’ zeggen. Maar nu de portiek en het tuinpaviljoen van het Rubenshuis uit de steigers zijn, kon een bezoek toch niet uitblijven.

Rubens. Voor zij die onder een steen wonen: Peter Paul Rubens was een Antwerpse …
Enfin, Google weet vast meer dan ik.
Tot onze verrassing mochten we als inwoner van Antwerpen gratis binnen. Dat wist ik niet (misschien zat ik wel onder die steen) en was toch maar mooi meegenomen.

Het Rubenshuis is niet zomaar een museum te zijner ere, nee, het was echt zijn huis. Meer een paleis, een palazzo zoals ‘Pier Paolo’ het in Italië had gezien. Vergeet het cliché van de arme kunstenaar die pas na zijn dood de erkenning kreeg die hij verdiende. ‘Onze Pol’ was in goeden doen. Zijn palazetto was niet alleen om in te wonen, maar had ook een atelierfunctie, iets wat in die tijd ongezien was. In België dan toch. In Italië was het de gewoonte dat een kunstenaar een eigen atelier had waar hij samen met zijn leerlingen aan stukken werkte. Die leerlingen deden vaak het meeste werk, waarna de meester enkel nog hoefde te ‘retoucheren’. Zo werd ook het atelier van Rubens na verloop van tijd een echt Rubensfabriekje. 
Zijn zaakjes draaiden meer dan behoorlijk en hij werd een echte BK − bekende kunstenaar, geliefd bij Europese royals, staatsmannen en diplomaten. Zo was hij in staat een unieke kunstcollectie aan te leggen, die je vandaag samen met enkele van zijn eigen werken in het Rubenshuis kan bekijken.

Kijk tijdens je bezoek niet alleen omhoog − zoals ik deed − maar let ook op waar je je voeten neerzet. Om − begrijpelijke − veiligheidsredenen mag je in het museum niet te dicht bij de werken komen. Zo was ik nog geen tien minuten binnen of ik lag al bijna languit op mijn buik. Natuurlijk was ik naar het schilderij boven de haard aan het kijken zodat ik de draad op een halve meter hoogte niet had gezien.
Een. Halve. Meter. Waar halen ze het? Dat in combinatie met museumgidsjes op papier, is vragen om ongelukken. De arme suppoost die er op een stoeltje naast zat, had niets anders te doen dan de nietsvermoedende bezoeker te behoeden voor het onheil. En telkens dat ding werd aangeraakt, ging er een alarm af. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat er een beurtrol voor die plaats is.

Het museum dan. Als je wil weten hoe de gegoede burgerij in de 17e eeuw woonde, is het alleen al de moeite waard. Reken daarbij nog eens een topcollectie aan schilderijen en andere kunstwerken en het plaatje is compleet.
Het topstuk hangt voor mij persoonlijk al in het begin van het museum, in een kamer op de eerste verdieping. Een portret; een mooi staaltje chiaroscuro in de stijl van Caravaggio. De maker was mij onbekend en aangezien ik braaf mijn papieren gidsje op het verzamelpunt heb achtergelaten, kan ik je ook zijn naam niet meer vertellen. Maar ga vooral zelf op ontdekking! Naast de vaste collectie zijn er steeds enkele werken ‘op bezoek’. 

Als je vervolgens helemaal klaar bent met die openhuizendag, dan zijn de houten banken in de tuin en op de binnenplaats ideaal om even op adem te komen. 

Het Rubenshuis in het kort:

  • Waar ligt dat? Wapper 9-11, Antwerpen (een zijstraat van de Meir). 
  • Hoeveel tijd moet ik ervoor uittrekken? Reken toch op anderhalf uur.
  • Zou je het aanraden? Als mijn bovenstaande uitleg niet duidelijk was: JA! Trouwens ook begrijpelijk voor je bezoek uit het buitenland, dankzij de papieren gidsjes die vertaald zijn in het Engels, Frans, Duits Spaans en Italiaans. Deze gidsen kan je daarna teruggeven zodat ze hergebruikt of op zijn minst gerecycleerd kunnen worden. Hoera! Al is een audiogids misschien net iets handiger?
  • Meer info op de website.

Deze week buiten de comfortzone #1

Ik heb de gewoonte om elke dag wat aantekeningen te maken over wat ik zoal meemaak. Dan kan ik ze beter in een blogpost gieten, dacht ik zo.

  • Een dagje ‘verdwaald’ in Antwerpen en bijna second thoughts gekregen over diezelfde verhuis.
  • Tijdens mijn bio/veggie lunch ontdekt dat vaste waarde De Biologische Bakkerij in de Volkstraat een overnemer zoekt. Wie voelt zich geroepen?
  • Een nieuwe kapper uitproberen is altijd een beetje buiten de comfortzone gaan. Gelukkig ben ik niet bang van een schaar (al was het deze keer een mes) en was ik bij Joppe van De WAKKO Kapper in Antwerpen in goede handen!
  • Vóór mijn kappersbezoek nog even een boekhandel/koffiebar binnengewandeld: CronopiO. Een fijne plek waar ik zeker nog eens naar terugkeer. En onafhankelijk! Support your local bookshop!
  • Ik haalde in de bib een stapeltje poëzie: iets van Maud Vanhauwaert en alles van Sylvie Marie, want nadat je een workshop bij een auteur hebt gevolgd, wordt het toch eens tijd dat je iets van haar leest. #ikschaammijdiep
    Alvast ook wat van David Troch in huis gehaald, want *tromgeroffel* ook hij geeft een workshop in De Kwekerij, waar ik keihard naar uitkijk. 
  • Na mijn bezoek aan de Permekebibliotheek (toch irritant hoor, die zomeropeningsuren) op het terras van de ZOOmerbar beland. Oké, het is daar mooi, maar om het nu ’t schoonste terras van ’t Stad te noemen? De drankkaart is ook wat overpriced, als je het mij vraagt. Maar je hebt wel zicht op het Centraal Station en er zijn ECHTE FLAMINGO’S. Ga vooral zelf eens kijken als je in de buurt bent. (Het station verlaten richting het Astridplein en dan direct naar rechts, van 16u tot 21u.)
  • Een Italiaans restaurant ontdekt op de Prins Boudewijnlaan: La Terrazza. Op de benedenverdieping van een beschermd gebouw van architect Leon Stynen (voor de liefhebbers). Mooi gebouw, mooi interieur, lekker eten. Mijn tip: ga voor de pasta met zeevruchten en bottarga. Hémels! Voor de zoetebekken: hou wat plaats, want de dessertporties zijn reusachtig! Een dessertje delen kan natuurlijk ook, tenzij je van het principe Joey doesn’t share food bent.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag